donderdag 24 juli 2014

Dag van nationale rouw (overgenomen column van Luuk Koelman)

De doden op gepaste wijze herdenken. Ik vond het gisteren maar moeilijk. Media meldden het keer op keer: vrijwel iedereen in Nederland kent wel iemand die bij de ramp betrokken is. De buurjongen van een kennis, de moeder van een vriend van een collega, het nichtje van de marktkoopman. Daarom raakt deze ramp ons allen.

Laat dat nu juist níét de reden zijn waarom deze ramp me raakt. Al was het maar omdat statistisch gezien in Nederland elke dag 390 mensen overlijden. Dat is tweemaal het aantal landgenoten (193) aan boord van vlucht MH17. Volgens die redenering zouden u en ik dus elke dag van het jaar twee mensen moeten kennen die rouwen om een net gestorven geliefde.

[...]

Nee, de enig zinvolle journalistieke bijdrage kwam deze week van onderzoeksjournalisten van zakensite 925. Zij onthulden dat de raket die vlucht MH17 neerhaalde, afkomstig is van het Russische Rostec. Een wapenfabrikant die via een web van schimmige bv’s op de Amsterdamse Zuidas zetelt. Zo profiteert het bedrijf van de belastingvoordelen die Nederland biedt.

[...]

Lees hier de volledige tekst van deze column!

woensdag 23 juli 2014

Wat een PRACHTIGE rouw-show was dat toch weer!

Maar op de eerste plaats: Aan de échte nabestaanden van degenen die boven Oekraïne in een vuil politiek spelletje naar beneden zijn geschoten wens ik héél veel sterkte. 

Maar verder... wat een georkestreerde tentoonspreiding van nationale eenheid. Zo'n lange stoet lijkwagens over de snelweg, met vóór en achter de vangrails half Nederland in stemmige camping-kleding om nog gauw selfies te maken om later aan vrienden en kennissen te laten zien dat ze er "live" bij waren.
En voor degenen die er niet "live" bij konden zijn werd de slaapverwekkende sliert zwarte auto's in een groen landschap "live" uitgezonden op 36 (ofzo) Nederlandse TV-zenders, al dan niet met een stemmig commentaar en geciteerde "tweets" boordevol gemeenplaatsen uit stuiverromans.

Wat voor zin had een dergelijke show? Ik kan me niet voorstellen dat het régime van Rutte & Samsom zo achterlijk is om te denken dat ze daar de nabestaanden een plezier mee doen. Zouden die mensen niet veel liever meteen na aankomst op vliegveld Eindhoven hun familieleden/vrienden hebben willen meenemen om samen met échte vrienden en familieleden de overledenen in alle rust de laatste eer te bewijzen?

Hoewel, de spindokters van het PVVDA-régime zullen wel bedacht hebben dat een dergelijke blijk van nationale rouw (en gespeelde verontwaardiging - ik las zelfs vandaag in de Volkskrant dat Koning WA enkele mooie woorden gezegd zou hebben, zij het op houterige wijze) de TV-beelden en de kranten weer een paar weken/maanden vol zal (zullen) houden met allerlei zinnige en vooral onzinnige berichten over wat er nu precies (niet!) gebeurd is, waardoor de simpele geesten van het Nederlandse publiek de komende tijd geen denkvermogen meer beschikbaar hebben om na te denken over allerlei rampen die al vele jaren aan de gang zijn (in Nederland, in de EU en in de hele wereld) en die ongetwijfeld nog vele jaren door zullen gaan, zoals de steeds snellere afbraak van de welzijnsstaat... 

Het is zeer te hopen dat er toch nog enkele mensen zijn die wél verder denken en die beseffen dat de doden van verleden week uiteindelijk opgeofferd zijn door de "behoefte" van de schurkenstaat VS en hun trouwe marionetten in Brussel om Rusland volledig te isoleren, waarvoor Oekraïne - tegen elke prijs! - in de EU moest komen. Immers de EU en de NAVO (het Verengdestaatde Vreemdelingenlegioen) zijn twee handen op een vieze vette buik.

dinsdag 22 juli 2014

"Dag van nationale rouw" - wat een huichelaars!

Nee, natuurlijk is het vreselijk dat er een kleine 300 mensen het slachtoffer zijn geworden van een politiek spelletje - want niemand maakt mij wijs dat deze ramp een "vergissing" was, netzomin als de aanslagen op 11 september 2001 in de VS gebeurd zijn zoals het Verengdestaatse régime ons nog steeds probeert wijs te maken.

Wat ik schijnheilig vind is dat het Nederlandse régime, dat zelf notabene mede verantwoordelijk is voor de chaos in Oekraïne, door samen met andere EU-lidstaten en natuurlijk het Verengdestaatse Vreemdelingenlegioen, de NAVO, een fascistische staatsgreep (of tenminste een staatsgreep met een groot aantal fascistische hoofdpersonen) in Oekraïne te steunen, voor morgen een dag van nationale ramp uitroept (de Volkskrant van vandaag). Ik hoef in dat verband alleen maar even aan dat vingertje van Van Balen te denken, waarmee hij in Kiev de woorden van de even enge Guy Verhofstadt meende te moeten benadrukken.

Het meest hypocriete is echter dat de laatste Nederlandse junta's (aangezien ze duidelijk niet weten wat regeren inhoudt, kunnen we hier écht niet over "regeringen" spreken) al jaren bezig zijn honderden, nee vele duizenden Nederlanders het leven onmogelijk te maken. Ze maken zich werkelijk niet druk over de duizenden die ontslagen worden, omdat de Haagse Bluffers het belangrijker vinden dat bankdirecteuren gewoon hun bonussen bij elkaar kunnen blijven graaien, dat zorgverzIekeraars miljarden oppotten, waardoor de gezondheidszorg verder "moet" worden uitgekleed, dat ouderen op straat gezet worden en aan hun lot worden overgelaten, omdat ze schijnbaar nog genoeg energie hebben om vanuit een rolstoel op een knopje te drukken. Daar is ineens geen geld meer voor (maar wel voor Zijne Koninklijke Willem en familie als ze de hele wereld over willen vliegen), netzomin als het kennelijk nog nodig is om hoger onderwijs toegankelijk te maken voor intelligente kinderen van eerlijke mensen (eerlijk, omdat ze niet als anderen, authentieke kapitalisten, zich verrijkt hebben door te veel "winst" te incasseren). 
Eigenlijk, bedenkt ik nu ineens, komt het de Rutte-bende waarschijnlijk wel goed uit dat een dergelijke ramp heeft plaatsgevonden, dan kunnen ze later weer benadrukken dat we hier in Nederland eigenlijk nog niet te klagen hebben.

Een dag van nationale rouw voor de slachtoffers voor deze politieke misdaad lijkt me weliswaar zeker op zijn plaats, maar daar mag dan ook wel een volledig jaar van nationale schaamte tegenover staan, omdat de Nederlandse bevolking in zijn algemeenheid de neoliberale kaalslag gewoon door laat gaan. Omdat de Nederlandse bevolking gewoon naar foebbalwedstrijden en fietsgedoe kijkt en naar ander televullis in plaats van de straat op te gaan en banken te bezetten, ministeries te bezetten en de hele parlementaire fraude-mafia te vervangen door een souverein bestuur, waarin wij, burgers zélf beslissen hoe wij willen leven.

Laten we niet vergeten dat dat stelletje profiteurs (politici, bankdirecteuren, kapitalisten, monarchie-aanhangers, wapenfabrikanten, enz.) alleen aan de touwtjes kan blijven trekken, omdat de meeste mensen dat gewoon toelaten. Wanneer wij beslissen dat we er genoeg van hebben, hebben zij niets meer te vertellen.

Leuk is overigens wel, dat Van Balen (herkenbaar aan zijn VVD-kop) aan het eind van het filmpje hierboven ons nog even een hart onder de riem steekt (ik zal het maar even in het Nederlands vertalen, want zijn Engels is alleen begrijpelijk voor mensen die zich in Dunglish gespecialiseerd hebben): "Weet je, uiteindelijk kunnen dictators nooit winnen van hun volk".

Laat Obama, de Europese Commissie en ook de bende van Rutte & kornuiten dat maar vast in hun zak steken...

zaterdag 19 juli 2014

Oorlogsmisdadiger Obama wijst met zijn (middel?) vinger naar Rusland

Volgens de zetbaas van de grootste schurkenstaat ter wereld (de Verengde Staten; de tweede is Israel), Obama, ligt de verantwoordelijkheid voor het neerhalen afgelopen donderdag van vlucht 17 van Malaysian Airways "indirect" bij het Kremlin. Oboeman heeft het over een “outrage of unspeakable proportions” (geblaaskaak, dat letterlijk ongeveer betekent: "een gewelddaad van onuitsprekelijke afmetingen"). De raket waarmee het vliegtuig is neergehaald is volgens het VS-régime "hoogstwaarschijnlijk door Rusland aan pro-Moskou separatisten geleverd" (most likely provided by Russia to pro-Moscow separatists). (New York Times van gisteren). En dus is Moskou verantwoordelijk voor de ellende.

En gespuis dat "regeert" met een dergelijke natte vinger en ook nog eens bewust oneerlijk is, heeft het voor het zeggen in de wereld (en in de nabije ruimte)...

Voor hoeveel rampen is het Verengdestaatse régime dan niet verantwoordelijk? Hoeveel miljoenen doden heeft het wapentuig uit de VS al niet op zijn geweten - deels gebruikt in zelf uitgevoerde oorlogen, deels door de verkoop aan allerlei régimes en dictaturen?
En hoeveel moeite heeft de VS (via hun vreemdelingenlegioen, de NAVO) niet gedaan om de huidige spanningen in Oekraïne te veroorzaken door de installatie in Kiev van een fascistisch (of minstens fascistoïde) régime door te drukken. Wie is er dan verantwoordelijk voor het neerhalen van dit vliegtuig? 
En waarom zullen we het meteen ook niet even hebben over de miljoenen doden, die het slachtoffer zijn van het vanuit de Verengde Staten over de hele wereld ingevoerde kapitalisme en neoliberalisme? Alle armoede en ziekte die daarvoor veroorzaakt zijn? En eigenlijk hoef je daarvoor niet eens in Afrika te kijken... het is genoeg om te bezien wat voor dramatische gevolgen de kredietcrisis in Europa heeft. Allemaal veroorzaakt door het Washingtonse kapitalisme (uiteraard daarbij gesteund door zijn marionetten in de EU en de EU-lidstaten)!

Hoeveel doden zullen er door het gemanipuleer van het régime van Obama nog veroorzaakt worden in heel Europa wanneer hij zijn zin krijgt, een Derde Wereldoorlog om Rusland te verzwakken? Over een "outrage of unspeakable proportions" gesproken...

En het is allemaal zo simpel: we moeten er gewoon voor zorgen dat de VS volledig geïsoleerd worden (dus NIET meer op vacantie naar dat enge land, proberen om zonder producten uit de VS te leven - dat zal ook goed zijn voor de belastinginning in Nederland en elders). Je zult zien hoe vlug de dollar helemaal in elkaar klapt. En op het moment dat de VS economisch uitgeschakeld is, is het meteen ook afgelopen met het terrorisme waar ook in de wereld... nouja, het zal nog eventjes duren voordat ook Israel implodeert zonder de militaire steun uit Washington, maar dan heb je ook meteen een wereld, waarin GELEEFD kan worden.

Onderste steen moet boven, ZEGT Rutte...

Mark Rutte stelde gisteren in een persconferentie dat ten aanzien van de vliegramp in Oekraïne "de onderste steen boven [moet]". De daders moeten hun gerechte straf krijgen en eerder zal Rutte niet rusten... Dat BEWEERT hij althans. (NOS gisteren).

Waarom maakt die volksverlakker zich ineens wel druk? Ongetwijfeld niet vanwege de slachtoffers en hun nabestaanden, want in het verleden heeft hij zich ook nooit druk gemaakt over de slachtoffers van zijn walgelijke a-sociale wanbeleid. Hij heeft ook nooit moeite gedaan om onderste stenen boven te krijgen als het ging om Demmink, of bijv. de strapatsen van figuren als Van Opstelten en Teeven.

Misschien heeft Obama hem wel een belangrijke rol beloofd in de derde wereldoorlog, waar Obama al lang op aan zit te sturen, omdat die immers de enige manier is om de zieltogende Verengdestaatse economie weer op de been te helpen.

Obama heeft zich trouwens ook weer eens van zijn slijmkant laten zien door te beweren dat de VS "schouder aan schouder staan met Nederland in hun verdriet". (Financieele Dagblad gisteren). Niet alleen is die bewering taalkundig gezien een wangedrocht (maar dat kan aan de vertaling liggen), maar ik geloof er ook geen bal van. Diezelfde Obama is ook al jaren aan het slijmen over de rechten van de Palestijnse bevolking, maar in al die jaren heeft hij nog nooit daadwerkelijk iets gedaan aan de oorlogsmisdaden van Israel. Ook aan de huidige nieuwe golf moordpartijen tegen de bevolking van de Gaza-strook doet hij niks.

Zijn bewering over die Verengdestaatse schouders is zoïzo volstrekt ongeloofwaardig, aangezien de hele gang rond dit neergehaalde vliegtuig in bijna alles doet denken aan een klassieke valse-vlag-operatie, waarin de VS gespecialiseerd is.

Maar eh... als Rutte dan toch die stenen allemaal losgewrikt heeft, kan hij ze misschien over zijn kabinet uitstorten, dan komt er toch nog iets goeds uit deze ramp!

vrijdag 18 juli 2014

Vrijwillige dienstbaarheid (of: "democratie", monarchie, parlementaire dictatuur, kapitalisme, enz.)

De volgende tekst is een fragment uit Over de vrijwillige Slavernij, geschreven door Étienne de la Boétie (1530-1563), in 1933 vertaald door Bart de Ligt. Lees het rustig en vraag je dan eens af of je werkelijk vrij bent, of in welke mate je jezelf nog als vrij mens kunt beschouwen...

Vrijwillige dienstbaarheid

De dapperen vrezen ter verkrijging van het goede dat zij eisen, geen gevaar, de werkzamen zien tegen geen moeite op; de laffen en versuften kunnen noch het kwaad verduren, noch het goede winnen; ze bepalen er zich toe dit te wensen; doch al ontneemt de lafheid hun de kracht er aanspraak op te maken, het verlangen ernaar blijft hun van nature bij. Een dergelijk verlangen, de drang om allerlei te wensen, wat, als het verkregen was, gelukkig en tevreden zou maken, is wijzen en dwazen, moedigen en lafaards gemeen. Er is slechts één ding, waarvan ik niet kan zeggen, hoe de natuur bij de mensen in gebreke blijft het te begeren: dat is de vrijheid, zulk een kostbaar goed dat, als zij verloren is, alle ongelukken volgen. Het goede zelfs dat overblijft, verliest, door slavernij bedorven, alle smaak en geur. En toch, de vrijheid slechts wensen de mensen niet, en naar het haast schijnt, om geen andere reden dan omdat, als zij haar wensten, zij haar hebben zouden; het lijkt alsof zij alleen weigeren haar zich toe te eigenen, omdat zij te gemakkelijk te verkrijgen is. 

Arme, ellendige lieden, dwaze volken, naties, eigenwijs in uw kwaad en blind voor uw hoogste goed! U laat u het schoonste en schitterendste van al uw inkomsten ontnemen, uw velden plunderen, uw huizen leeg stelen en van haar oude, voorvaderlijke meubels beroven. U leeft zo, dat ge kunt zeggen, dat niets u toebehoort, het schijnt tegenwoordig reeds een groot geluk te wezen, voor de helft slechts te beschikken over uw goederen, uw familie en uw leven! En al die schade, dat ongeluk, dat verval, komt niet over u door vijanden, maar slechts door de vijand: door hem, dien u even machtig gemaakt hebt als hij is, in wiens dienst u zo dapper in de oorlog gaat, voor wiens grootheid u zelfs niet weigert, u bloot te stellen aan de dood. Toch heeft hij die u overheerst, slechts twee ogen, twee handen, één lichaam, niets anders, dan wat de minste man van de talloze inwoners uwer stede heeft; het enige, wat hij méér heeft dan u allen, is het voorrecht, dat u hem zelf schenkt, om u te niet te doen. Vanwaar zou hij zoveel ogen krijgen, om u te bespieden, als u ze hem niet gaf? Hoe zou hij u met zoveel handen slaan, als hij die niet van u kreeg? Vanwaar heeft hij de voeten om uw stede [woning] te vertreden, dan van u? Hoe anders heeft hij over u één greintje macht, dan door u zelf? Hoe zou hij u durven vertrappen, indien u er niet in toestemde? Wat zou hij u kunnen doen, als u niet de heler was van de rover, die u besteelt, de medeplichtige van de moordenaar, die u doodt, de verrader van u zelf? U zaait uw vruchten, opdat hij ze verwoest; u meubelt en vult uw huizen, om ze door hem te laten leegplunderen; u voedt uw dochters op, om hem gelegenheid te geven zijn ontucht te verzadigen; u voedt uw zonen op, opdat hij ze, in het gunstigste geval, in zijn oorlogen drijft, naar de slachtbank voert, van hen dienaars zijner hebzucht maakt en uitvoerders van zijn wraak. U beult u met arbeid af, opdat hij zich kan onderdompelen in genot en wentelt in lage geneugten; u verzwakt u zelf, om hem des te machtiger en steviger te maken, zodat hij u steeds korter in de teugel houdt. En toch - van al die onwaardigheden, die de beesten òf niet voelen òf niet verduren zouden, kunt u zichzelf verlossen, niet door te trachten u daarvan te bevrijden, maar alleen door het anders te willen: besluit niet meer te dienen, en u bent vrij! Ik wil dus niet eens, dat u hem opzij stoot of ter neer doet tuimelen; steunt hem slechts niet meer, en u zult hem door zijn eigen gewicht ineen zien storten en verbrijzeld worden, als een geweldige kolos, waaraan men het voetstuk heeft ontnomen. 

Dringende waarschuwing voor de SP!

Ik moet toegeven dat de volgende tekst een flinke lap is, maar hij lijkt me toch alleszins belangrijk genoeg om door te laten dringen tot de goedbedoelende SP-leden, die nog steeds hopen om door middel van regeringsdeelname in Nederland de Nederlandse naast-elkander-leving terug te kunnen veranderen in een samenleving.

IK voorspel dat  het, als de SP zich ooit laat overhalen tot regeringsdeelname (zelfs als sprake zou zijn van een absolute meerderheid) op een fiasco zal uitdraaien. Naast de formele parlementaire macht zijn er talloze andere machten (denk maar aan de neoliberale Europese Unie, maar ook aan de macht van het Nederlandse groot-kapitaal - en zelfs aan het dreigement van toenmalige secretaris-generaal van de Navo Joseph Luns, die in 1975 premier Joop den Uyl dreigde met NAVO-inmenging als de Nederlandse "democratie" [NAVO-taal voor "kapitalisme"] in gevaar zou komen), die al het mogelijke zullen doen om de SP tegen te werken.

De onderstaande tekst (gepubliceerd in N° 2 van de 4de jaargang [1934] van het anarcho-syndicalistische tijdschrift Grondslagen) betreft de Noorse parlementsverkiezingen van 1928, maar er zijn talloze andere voorbeelden te vinden, waaruit blijkt hoe gevaarlijk "linkse" regeringsdeelname is in een kapitalistisch of neoliberaal systeem. Denk bijvoorbeeld aan de Spaanse Republiek, waar met het oog op de bestrijding van het Franco-fascisme ook de revolutionaire linkse partijen zich lieten overhalen om deel te nemen aan een eenheidsregering, die uiteindelijk leidde tot overheersing door de stalinistische communisten.

In het hypothetische geval dat de SP een absolute meerderheid zou behalen in Nederlandse parlementsverkiezingen, zal het onmogelijk zijn de ellende van de voorbije decennia in een regeringsperiode van 4 jaar op te lossen. En dan heb ik het daarbij niet eens over de tegenwerking die de SP daarbij van alle kanten zal ondervinden. Het gevolg zal dan zijn dat de -grotendeels nauwelijk politiek bewuste- kiezers zich na 4 jaar maar al te gemakkelijk zullen laten overtuigen door de beweringen van andere partijen (D66, VVD, CDA, noem-maar-op) en de gelijkgeschakelde Nederlandse media dat de SP er een puinhoop van zou hebben gemaakt.

Denk daarnaast ook maar eens aan de PvdA, die onder Wim Kok Kots haar "ideologische veren afschudde", onder Wouter Bush de fraude van het referendum over de Europese "grondwet" mogelijk maakte en met Balkenende deelnam aan de koloniale Verengdestaatse oorlogen in Afghanistan en Irak, en die nu onder Samsom haar laatste procentjes "geloofwaardigheid" aan het verkwanselen is.

De ENIGE mogelijkheid voor de SP om, zelfs met een absolute meerderheid, invloed te kunnen uitoefenen is door vanuit de oppositie te werken. Daarvoor hoeven geen programmapunten opgeofferd te worden, hoeft geen water bij de wijn (het bier?) gedaan te worden. Verwijten van "lafheid" en "angsthazerij" zijn gemakkelijk genoeg te weerleggen, want het is gemakkelijk genoeg om uit te leggen dat ook een oppositiepartij kan wetsvoorstellen indienen. Alleen vanuit de oppositie kan de SP daadwerkelijk invloed uitoefenen - uiteraard binnen de beperkte mogelijkheden van de Nederlandse parlementaire "democratie".


DE EERSTE NOORSE ARBEIDERSREGERING
In de laatste jaren heeft de arbeidersbeweging gelegenheid gehad zich een schat van waardevolle lessen te verwerven, o.a. deze, dat een arbeiderspartij die de regering in handen heeft of door middel van het parlement aan de macht komt, niet in staat is de weerstand van het kapitalisme buiten het parlement af te breken.
We hebben tal van arbeidersregeringen gehad, op vreedzame of revolutionaire wijze tot stand gekomen, die echter geen van allen in staat bleken de economische machtsverhoudingen ook maar in de geringste mate te wijzigen. We kunnen wijzen op het volledige fiasco van de MacDonald-regering in Engeland als voorbeeld van een arbeidersregering, die door een verkiezingsoverwinning in het bezit van de macht gekomen is; op de Duitse sociaaldemocratie, die door een revolutie aan de macht kwam, doch in de praktische uitoefening van de politieke macht binnen het raam van de burgerlijke maatschappij zich als vijand van de arbeidersklasse en van het socialisme ontpopte om het kapitalisme in stand te houden; op de "Sovjet-regering", die de erfenis van de revolutie op een wijze beheert, die naast het in het leven geroepen staatskapitalisme ook het individuele kapitalisme weer laat opkomen.
We willen hier echter een nieuw experiment, een nieuwe ervaring vastleggen die, ofschoon ze behoort tot de hier voorafgaande, een poging is, in zeker opzicht van groot belang, nl. de arbeidersregering, die in Noorwegen gedurende 14 dagen een gastrol vervulde.
Bij de verkiezingen in januari 1928 behaalde de arbeiderspartij een grote overwinning. Ze werd de grootste partij in het parlement. Er ontbraken echter nog enkele stemmen voor de absolute meerderheid. De burgerlijke partijen hadden het dus nog in de hand op zuiver parlementaire wijze de "sociale dwaling", waaraan de arbeidersregering zich eventueel zou schuldig kunnen maken, te corrigeren. De arbeiderspartij had geen zin de verantwoording voor de samenstelling van de regering op zich te nemen. De omstandigheden dwongen er haar echter toe. Zodra de arbeidersregering in het zadel zat, werd er van de kant van de financiële wereld een interessante directe actie op touw gezet om de regering ten val te brengen. Eerst echter werd aan de regering in overweging gegeven een garantie van de staat voor de banken op zich te nemen. Dit was een soort verzekering tegen eventuele verliezen van de banken, waarbij de verzekeringspremie uit de magere kassen van de kleine middenstand betaald moest worden ten gunste van het bankkapitaal. Onder medewerking van de vroegere burgerlijke regering had men een deflatiepolitiek gevoerd, waarbij de Noorse kroon op het normale peil van zijn waarde werd gebracht, hetgeen echter tegelijkertijd vreselijke toestanden voor het land met zich bracht.
Gedurende de crisisperiode met haar steeds verminderende geldwaarde (de Noorse kroon was tot op de helft van haar normale waarde gezonken), kwamen zowel het land, de gemeenten, de kooplui als de industrie onder de schulden. Deze schuldenlast bestaat nog steeds, en drukt zwaar op het economische leven.
Leende men in die tijd 10 miljoen kronen, die tijdens de sterkste inflatie 5 miljoen kronen waard waren, dan betekende dit na het stijgen van de kroon op pari een schuld van 10 miljoen. Gemeenten, handel en industrie werden zwaar belast. Men beweert, dat 30% der werkloosheid op deze deflatie terug te voeren is.
De boeren konden hun leningen niet aflossen, de gedwongen executies namen van dag tot dag toe en de ene boer na de andere was genoodzaakt van zijn grond en bodem afstand te doen. Ook op de banken oefenden deze toestanden hun invloed uit. De ene na de andere ging failliet. Dit alles had echter niets te betekenen bij dat was ons nog te wachten gestaan zou hebben.
Om een al te grote krach van de banken te voorkomen had het grote bankkapitaal de oprichting van een garantiefonds geëist, waarin alle reserves van de nog beter gesitueerde banken verzameld moesten worden om de financieel zwakke te steunen. Om dit praktisch door te voeren zou de staat de garantie moeten overnemen, d.w.z. de komende faillissementen betalen of het kapitaal geven, dat nodig was, om deze faillissementen te voorkomen.
Met deze openlijke plundering van de kleine middenstand ten gunste van het bankkapitaal kon de arbeidersregering natuurlijk niet meedoen. Toen ze dan ook op de eis van de bankhyena's weigerde in te gaan, begonnen deze hun directe "buitenparlementaire" actie om de parlementaire macht van de arbeiderspartij, d.w.z. de arbeidersregering, ten val te brengen.
Deze actie begon met een uitgebreide vlucht van het kapitaal en met een verhoging van het disconto van 5% op 6%. Het geld werd duur. De bedoeling was duidelijk. Degenen, die de controle over het geld hadden, schiepen zulk een situatie, dat de burgerlijke partijen gedwongen waren tegen de arbeidersregering te stemmen.
De partij, die dacht alle macht in handen te hebben, werd door de eerste windstoot van de kapitalistische machten weggevaagd.
Het is niet oninteressant een keus te doen uit de uitspraken der arbeiderspolitici: "De macht bevindt zich niet meer hier in deze zaal, maar bij de bankzwendelaars, op de beurs, bij diegenen, die met het kapitaal op de vlucht slaan, bij de vaderlandsverraders", riep de minister van sociale zaken in het parlement uit. "Het is niet voldoende om bij een verkiezing je opvatting kenbaar te maken. De organisaties moeten versterkt worden. Zij drukken de werkelijke machtsverhoudingen uit, die de doorslag geven. Dit blijkt uit de regeringscrisis." De arbeiders moeten hun lessen trekken uit het verloop van deze crisis, schreef het hoofdorgaan van de Noorse arbeiderspartij.
Het officiële orgaan der Zweedse sociaaldemocraten schreef naar aanleiding hiervan:
"Men houdt niet eens in schijn rekening met de uitdrukking van de volkswil. Tevergeefs zijn de kleine luiden in Noorwegen naar de stembus gestapt en hebben met de rechtse regering afgerekend. De overwinning die op de burgerlijke partijen werd behaald was vergeefs.
Er werd zo weinig acht geslagen op de kiezers, die aan de arbeiderspartij hun vertrouwen schonken, dat men haar in het gezicht spuwde en zei, dat men met haar bedoelingen helaas geen rekening kon houden... Het is werkelijk een zeer ernstige zaak, wanneer op bevel van enige grote financiers de ondubbelzinnige aanwijzingen, die de natie bij de stembus heeft gegeven, door een enkele pennestreek kunnen worden geschrapt.
In een latere beschouwing bekende het geciteerde blad onomwonden, "dat de overwinning van de arbeidersklasse over de machten, die de regering Hornsrud ten val brachten, niet in de eerste plaats een parlementaire kwestie is. Het gaat om de werkelijke macht van de arbeidersklasse, overal waar ze in het economische en sociale leven de dagelijkse strijd tegen het kapitalisme moet voeren. Een sterke vertegenwoordiging in het parlement is goed. Het belangrijkste echter is dat deze vertegenwoordiging op een georganiseerde klassenmacht kan steunen, die inderdaad een beslissend tegenwicht tegen de macht der kapitalistische klasse vertegenwoordigt.
Een vakbeweging, die, indien mogelijk, de gehele loonarbeidersklasse omvat en door een sterke organisatie en doelbewuste politiek onophoudelijk haar positie in het economische leven uitbreidt en versterkt, is de wezenlijke kracht, die buiten het parlement in het leven moet geroepen worden."
Het is bezwaarlijk aan te nemen, dat politici in hun erkenning van de parlementaire machteloosheid en de noodzakelijkheid van directe actie verder zullen gaan. Deze bekentenis is ons ook al voldoende. Ze zijn in ieder geval op de goede weg om uit de hemel van hun illusies te vallen en met beide voeten op de aarde te gaan staan. Ze zullen moeten inzien, dat de beslissende factoren de buiten het parlement georganiseerde arbeidersmassa en de economische directe actie zijn, waarmee ze het economische en sociale leven direct moeten beïnvloeden.
Met het oog op het herhaalde mislukken van parlementaire acties heeft men zich blind gestaard op de frase: "Wacht maar, tot we de meerderheid hebben." Wat zou een eventuele meerderheid voor betekenis gehad hebben in het Noorse geval? Zou ze de werkelijke machtsverhoudingen op enige wijze hebben kunnen veranderen? Zou de economisch heersende klasse niet haar macht hebben behouden? Zou ze niet met haar economische macht iedere regering klein gekregen hebben?
Was het werkelijk zo ver gekomen, dat de regering ook maar de geringste poging had ondernomen om de machtsmiddelen van de staat aan te wenden, dan was de beslissing eveneens buiten het parlement gevallen. Een lid der Noorse arbeidersregering uitte zich na de ineenstorting van zijn regering op de volgende wijze: "Er zijn mensen die menen dat, wanneer de arbeiderspartij maar de meerderheid in het parlement krijgt, alles voor elkaar komt. Indien echter maar 70 à 80 leden van de Storthing (d.w.z. de meerderheid van het parlement) achter de arbeidersregering zou hebben gestaan, had men beleefd, dat dezelfde belanghebbenden een economische chaos veroorzaakt zouden hebben en ongetwijfeld zou men dit benut hebben, als voorwendsel voor iets, dat nog veel erger is, nl. voor een fascistische dictatuur.
Zonder twijfel staat de heersende klasse overal klaar om voor het door de politieke democratie "verwijfde" staatsapparaat een ander in de plaats te stellen, geschikter om de onderdrukking van de arbeidersklasse door te voeren. De fascistische staat is hiertoe het geschiktste middel. Bij de economische dictatuur van het kapitalisme behoort een overeenkomstig staatsapparaat: de politieke dictatuur.
Indien de ontwikkeling noodwendig tot een beslissing buiten het parlement voert, dan staan er twee wegen open: die van het syndicalisme of die van het bolsjewisme. Of het syndicalisme met de organisering van de arbeidersklasse op economische en industriële basis, met de opvoeding der massa's tot overname van de productiemiddelen, met het directe ingrijpen in het economische en sociale leven en het aanwenden van de economische en maatschappelijke macht om van binnenuit de oude maatschappelijke vormen te breken, de werkplaatsen en de fabrieken te expropriëren [onteigenen], de ondernemers uit te sluiten en de arbeidersklasse gereed te houden om het veroverde te verdedigen.
Of het bolsjewisme en zijn revolutie naar het oude recept en verovering van de politieke macht om een dictatuur te organiseren, welke onvermijdelijk tot een dictatuur over het proletariaat leiden moet, precies als de dictatuur van de fascistische staat; een dictatuur die geen politieke vrijheid kan brengen, en ondanks haar volkomen politieke macht ongeschikt is het economisch leven te organiseren, en in het beste geval tot staatskapitalisme leidt en die dus aan het proletariaat politieke, noch economische vrijheid brengen kan. - 
ALBERT JENSEN (april 1928)

donderdag 10 juli 2014

Foebbal... en de monarchie

Het was bar rustig op straat gisteravond...

Vanochtend begreep ik waarom: "Nederland" had bij het foebballen verloren van "Argentinië" (de Volkskrant vandaag). "Oranje" heeft weer eens verloren.

Jammer, van de ene kant, want met de vooroordelen die in foebballand nog steeds heersen jegens Duitsland, zou het verdiend zijn als "Nederland" verloren had van "Duitsland".

Van de andere kant is het ook wel symbolisch dat "Nederland" deze keer verloren heeft van "Argentinië".

Tenslotte worden in Argentinië (anders dan bijvoorbeeld in Spanje en Nederland) oorlogsmisdadigers wél vervolgd.

In Spanje wist het post-fascistische régime van Mariano Rajoy niet hoe hals-over-kop de zeer onverwacht afgetreden koning Juan Carlos vrijgesteld kon worden voor de gebruikelijke rechtsvervolging voor misdadigers (Público, 21 juni 2014).

Ook in Nederland is het geen enkel probleem wanneer de hoogste functionaris (van het andere "Oranje") met een rotgang zijn vege lijf probeert te redden, zonder rekening te houden met de (grond)wettelijke procedures. Dat was het geval met stadhouder Willem V, die met zijn zoon (die tot 1815 als "stadhouder Willem VI" bekend stond na het overlijden van Willem V in 1806) in 1795 naar Engeland vluchtte uit angst voor Napoleon. Deze "Willem VI" probeerde op alle mogelijke manieren zijn eigen belangen te behartigen, waarbij hij er zich niet voor schaamde om zich op alle mogelijke manieren bij Napoleon (en andere staatshoofden) binnen te slijmen. Desondanks werd hij -op ondemocratische wijze- in Nederland verwelkomd als koning Willem I (zij het met krachtige "steun" van het Congres van Wenen)..

Ook zijn (formele) verre afstammeling, koningin Wilhelmina, schrok er niet voor terug om op 13 mei 1940 stiekem en op ongrondwettelijke wijze naar Engeland te vluchten, om haar vege lijf te redden. (Zie Herstel de Republiek, 8 juli 2014). Dat zij daarbij automatisch haar kroon aan de wilgen hing en Nederland in feite cadeau gaf aan Hitler, leidde er niet toe dat Nederland in 1945 weer een republiek werd... Dat verhinderde zelfs niet dat zij na de "bevrijding" weer als koningin verwelkomd werd en dat haar afstammelingen (zij het in vrouwelijke lijn) gewoon door konden gaan met het naar willekeur uitbuiten van de Nederlandse bevolking.

Waarom ook niet? Kennelijk vindt een meerderheid van de Nederlandse bevolking het ook in orde dat zij wordt uitgeperst door een middeleeuwse traditie van "bij de gratie kots" aan de touwtjes trekkende "élite". Want waarom is er anders in Nederland niet, zoals in Spanje na het aftreden van Juan Carlos, een brede volksbeweging opgestaan, die de herinvoering van de wettelijke republiek eiste? Een republiek die tenslotte was beëindigd door de staatsgreep van de latere dictator Franco, die op 22 november 1957 Juan Carlos belastte met de herinvoering van de monarchie (YouTube), die beëindigd was toen koning Alfonso XIII in 1931 Spanje verliet, overigens zonder formeel af te treden!

Hoelang nog voordat het Nederlandse volk wakker schrikt? Hoeveel verder moeten wij uitgeperst worden door een kapitalistische bende, die hand in hand optrekt met het ene "Oranje" en het andere "Oranje" gebruikt om ons te vervullen van chauvinistische trots om onze "sport"-prestaties?

maandag 5 mei 2014

De waarheid over wat er gebeurt in Oekraïne! (?)

Het volgende artikel, gisteren gepubliceerd door «Stop de bankiers», zou best eens een correcte weergave kunnen zijn van wat er in Oekraïne aan de hand is. Helaas beschik ik niet over voldoende achtergrondkennis om dat te kunnen bevestigen of ontkennen, maar afgaande op wat het IMF en de EU (Europese Centrale Bank en Europese Commissie) bijvoorbeeld in Griekenland aan het uithalen zijn, zou het zo maar allemaal kunnen kloppen.
Wat er WERKELIJK aan de hand is in Oekraïne maar geen enkele krant durft te schrijven
Begin maart 2013 heeft de interim premier van Oekraïne, Arseny Yatsenyuk, Obama ontmoet in het Witte Huis. Dat is een paar dagen na de coup d’état in Oekraïne van 23 februari waarbij de zittende president door Wall Street, IMF, FED en de Europese Commissie wandelen werd gestuurd. Alles was door deze misdadige instellingen al lang van te voor gepland. Ze moesten alleen nog een joker vinden om voor hun kar te spannen. De coup veranderde nogal wat in het Oekraïne dat uit de grip van de EU wilde ontsnappen.
De gouverneur van de nationale bank van Oekraïne werd op 25 februari op staande voet ontslagen. De nieuwe gouverneur, Stepan Kubiv, werd op zijn nog warme zetel gezet.
Stepan Kubiv is een Parlementslid voor de rechtse Batkivsshchyna (Vaderland) partij onder leiding van Arseny Yatsenyuk, gesticht door Yulia Tymoshenko maart 1999. Kubiv was voorheen directeur van de Kredbank, een Oekraïense financiële instelling die wordt onderhouden met EU kapitaal en met 130 agentschappen doorheen Oekraïne. (lees verder)

P.S.: Vergeet ook niet het in «Stop de bankiers» genoemde artikel uit Der Spiegel te lezen.

donderdag 1 mei 2014

Mantelzorgboete (2) (Column van Luuk Koelman)

Lees de column van Luuk Koelman. Ook deze column wordt van HARTE aanbevolen en goedgekeurd door Dwarslezer:


Mevrouw Klijnsma! Hier nogmaals Koelman. Helaas geen antwoord van u mogen ontvangen op mijn open brief van vorige week. Over hoe onrechtvaardig het is dat u als PvdA-staatssecretaris („sterk & sociaal”) hulpbehoevende ouderen gaat korten op hun AOW als zij bij een kind inwonen. Elke maand 300 euro.

Kort samengevat: eerst sluit u achthonderd verzorgingshuizen omdat bejaarden langer thuis moeten blijven wonen. Daarna ontmantelt u de thuiszorg, om vervolgens – wanneer hulpbehoevende ouderen noodgedwongen bij een kind intrekken – deze te korten op hun AOW: De mantelzorgboete. (lees verder)

donderdag 24 april 2014

Mantelzorgboete (column van Luuk Koelman)

Lees de column van Luuk Koelman. Van HARTE aanbevolen en goedgekeurd door Dwarslezer:




Mevrouw Klijnsma! Hier Koelman. U bent toch van de PvdA? Sterk en sociaal en zo. Voor de Tweede Kamerverkiezingen stond u op plaats twee, achter Samsom. Een gouden greep van de spindoctors, want u bent niet alleen goedlachs, maar ook nog eens gehandicapt. Boodschap aan de kiezer: als iemand opkomt voor de zwakkeren is het onze Jetta wel!

Inmiddels zijn we twee jaar verder. U bent staatssecretaris van Sociale Zaken. Uw meest recente wapenfeit: de mantelzorgboete. Vanaf volgend jaar kort u hulpbehoevende ouderen elke maand 300 euro op hun AOW als zij bij een kind inwonen. (Lees verder!)


maandag 31 maart 2014

De NAVO wil oorlog (overgenomen artikel)

Het volgende artikel, van de hand van Pere Ortega, van het Delàs Centrum voor Vredesstudies, is vandaag gepubliceerd in Público [vertaald door mijzelf]. Zie hier voor de originele (Spaanstalige) versie van dit artikel.





De in Oekraïne door de omverwerping van de pro-Russische regering onder Yanukovitsh ontstane crisis werd nog verergerd door de afscheiding van de Krim en zijn aansluiting bij Rusland. Deze crisis heeft Rusland geconfronteerd met het Atlantische blok dat door de V.S. wordt geleid. Alleen de meest naïeve mensen konden veronderstellen dat Putin' met de armen over elkaar zou zitten wachten terwijl de EU en de NAVO staten toevoegen aan hun economisch en militair blok. Maar vandaag de dag is Rusland niet meer dat verzwakte land land dat in 1991 instortte en in 14 republieken uiteenviel, wat er toe leidde dat enkele daarvan zich aansloten bij de NAVO (Estland, Letland en Litouwen), en dat voormalige lidstaten van het verdwenen Warschau-pakt zich ook in de armen van de NAVO stortten (Polen, Bulgarije, Albanië, Kroatië, Roemenië, de Tsjechische Republiek, Slovenië, Slowakije en Hongarije).

Rusland heeft, dankzij zijn voorraden brandstoffen en geleid door een oligarch met grootheidswaan, Putin', besloten zijn kracht te meten met het Atlantisch blok en zijn plaats in de wereld te verdedigen. Een personage, Putin', die reeds zijn grote macht bewezen heeft, want net zoals hij zijn spierbundels toonde door met ontblote borst paard te rijden, liet hij ook zijn militaire spieren zien door Tsjetsjenen af te slachten of door de afscheiding van Abchazië en Zuid-Ossetië van Georgië te steunen. Nu heeft hij het te verwachten gedaan in de Krim, een gebied met een Russische bevolkingsmeerderheid.

Maar het antwoord van Barack Obama is niet minder verrassend. Obama is snel naar Europa gekomen om zijn bondgenoten te vragen de NAVO opnieuw tot leven te brengen. D.w.z. dat sommige Europese leiders twijfelden aan de noodzaak van een militair blok zonder een duidelijke missie (waardoor het in een permanente crisis verkeerde), want de bij de top van Lissabon in 2010 opgelegde missie - om dienst te doen als politie voor wereldveiligheid - niet werkte. Denken wij er maar aan dat in Afghanistan de interventie pas na de aanvallen kwam en bestond uit logistieke steun, terwijl de NAVO in Libië weliswaar in het begin de aanvallen leidde, maar dat het vervolgens de Europese landen waren die het zwaarste van de operatie voor hun rekening namen. Nu, na de crisis van de Krim, heeft Obama een algehele zin gegeven aan het bestaan van NAVO: de expansie-drang van Rusland te bedwingen. Daarbij benadrukkend dat de militaire macht de beste manier is om om te gaan met de onveiligheid in de internationale politiek. En erop aandringend dat het gebruik van geweld het beste politieke afschrikmiddels is tegen de expansionistiche grillen van andere naties.

Het voorstel van Obama aan zijn bondgenoten bestaat erin de waakzaamheid niet te laten verslappen en veel meer uit te geven aan defensie, omdat de rivalen, Rusland en China dat ook doen, terwijl West-Europa daaraan slechts 1,4% van het BNP besteedt tegenover 3,7% in de V.S.


Maar de realiteit is koppig en de wereld is vandaag onderling afhankelijk, ook al maakt Obama er nog zo veel theater van. West-Europa, Rusland, de V.S., en China hebben zodanig nauwe financiële, commerciële en strategische betrekkingen, dat zij zich niet zullen laten meesleuren in nieuwe koude oorlogen. Obama, Putin', Merkel, enz. weten dat de monetaire deposito's, de schulden en de brandstoffen, om maar drie elementen te noemen, hen onderling aan handen en voeten binden, waardoor zware sancties - en zeker nieuwe koude oorlogen - onmogelijk zijn. Zij spelen alleen schaak en creëren nieuwe spanningen. Het droevige is, dat sommige staten zich door de woorden van Obama zullen laten meeslepen om het militair industrieel complex te begunstigen, dat zal profiteren van deze gelegenheid om meer wapens te verkopen.

Maar het zal niet gemakkelijk zijn om de Europese bevolking te overtuigen - met name die van de landen die (zoals Spanje) gebukt gaan onder een crisis die het welzijn decimeert - tot grote uitgaven om hun legers te moderniseren en wapens aan te schaffen. Het zal moeilijk zijn om de bevolking te overtuigen dat het Russische gevaar groter is dan het gevaar van de onveiligheid, die gecreëerd wordt door de bezuinigingen van regeringen in het sociale beleid.


Oorlogen, noch koud noch warm! Staten, hoe meer ontwapend, hoe beter! Veiligheid, beter menselijk dan militair! Internationale betrekkingen bieden de mogelijkheid om op andere manieren vrede te creëren. Dat dus, door middel van onderhandelingen!

donderdag 27 maart 2014

Catalonië en het recht om te beslissen (overgenomen artikel)

Het volgende artikel, van de hand van Vicenç Navarro, hoogleraar Politieke Wetenschappen en Openbaar Beleid aan de Universiteit Pompeu Fabra in Barcelona, werd gepubliceerd in Público en met toestemming hier door mij overgenomen [vertaald door mijzelf (*)]. Ziehier voor de originele (Spaanstalige) versie van dit artikel.



Anders dan wat het Spaanse establishment (de structuur van de politieke en media-macht, die de parameters definieert van wat in het land gedacht moet worden) benadrukt, was de Transitie van de dictatuur naar de democratie geen modelproces, het product van een overeenstemming tussen gelijkwaardigen, tussen de erfgenamen van de overwinnaars (rechts en extreemrecht in de Europese politieke waaier) en de erfgenamen van de verliezers (links en de andere democratische krachten) in wat in Spanje de Burgeroorlog wordt genoemd. In de officiële versie van de Transitie, wordt deze voorgesteld als een breuk met de voorafgaande dictatoriale staat, waarbij -als gevolg van die Transitie, een democratische staat is ontstaan die gelijkgesteld kan worden met om het even welke democratie in West-Europa. En de Grondwet van deze nieuwe staat wordt gepresenteerd als het resultaat van die consensus tussen gelijken, hetgeen het wettelijke kader bevestigt waarin de Spaanse democratie is ontwikkeld.

Deze versie van de Transitie is ernstig onjuist en komt niet overeen met de feiten die tijdens die periode plaatsvonden. Verre van voorbeeldig te zijn, werd dat proces overheerst door dezelfde krachten die de dictatoriale staat controleerden, en die die verandering leidden en stuurden. De conservatieve krachten controleerden alle onderdelen en bestuursmiddelen van de staat, evenals de grote meerderheid van de media van het land, terwijl links nog maar net uit de clandestiniteit tevoorschijn was gekomen. Het was geen pact tussen gelijken noch een breuk met de voorafgaande staat. In werkelijkheid diende het openstellen van die staat om links op een ondergeschikt niveau in zich op te nemen, en te onderwerpen aan een kieswet die duidelijk in het nadeel van links werkte. De Grondwet voorstellen als een product van overleg tussen gelijken, zonder toe te geven dat die Grondwet gedomineerd was door de krachten die de Transitie overheersten, is een propagandistische frivoliteit, die fundamenteel gepropageerd werd door rechts en, soms, door de sectoren van de regereerders aan de linkerzijde die zich snel aan die staat aanpasten.

De gevolgen van dat modelloze proces: uiterst beperkte democratie, een nauwelijks bestaand sociaal welzijn en de niet-erkenning van het recht om zelf te beslissen

De consequenties van die conservatieve heerschappij zijn enorm. Eén daarvan is het uiterst beperkte besluitvormingsvermogen van de burgers met betrekking tot het regeren van het land. Democratie in Spanje betekent om de vier jaar (binnen een weinig representatief kiesstelsel) voor politieke partijen te stemmen die geen interne democratie kennen, die worden geregeerd door élites die, met een minimale transparantie zichzelf bestendigen en die, door hun ondoorzichtigheid, gemakkelijk ingeschakeld kunnen worden voor financiële en economische belangen. De modelloze Transitie keurde deze visie op democratie goed, waardoor de politiek wordt teruggebracht tot „politiekerij tussen de leiders“. Vormen van directe democratie, zoals referenda (of adviserende volksraadplegingen), zijn moeilijk, of zelfs onmogelijk te verwezenlijken.

Deze uiterst beperkte democratie, binnen een staat die met weinig vernieuwingen van een vroegere staat geërfd is, verklaart verscheidene feiten. Eén, de enorme onderontwikkeling van de welzijnsstaat in Spanje. Vijfendertig jaar na het begin van de democratie, heeft Spanje één van het de laagste uitgaven voor openbare en sociale zaken in de EU-15 (de groep landen met een met Spanje vergelijkbaar economisch ontwikkelingsniveau). Ik heb uitgebreid over dit onderwerp geschreven (zie: Bienestar insuficiente, democracia incompleta. Sobre lo que no se habla en nuestro país. [Niet toereikend welzijn, onvolledige democratie. Waarover in ons niet land wordt gesproken], 2002). Deze onderfinanciering wordt zelfs nog versterkt door het bezuinigingsbeleid (d.w.z. bezuinigingen op de openbare uitgaven), dat beoogt de openbare diensten van de welzijnsstaat te privatiseren. Vanaf 2008, wordt de welzijnsstaat verzwakt en/of afgebroken door de Spaanse regeringen, die daarbij incorrect redeneren dat er geen ander alternatief is. Om deze ontmanteling te rechtvaardigen gebruiken zij het argument dat de Spaanse staat haar soevereiniteit verloren is en dat zij zich moet houden aan de door de Troika opgelegde normen teneinde in de Euro-zone te kunnen blijven. Ik heb uitgebreid geschreven over het ontbreken van bewijzen voor deze argumenten. In feite bereiken zowel de banken als de werkgevers wat zij altijd al wilden: de arbeidsrechten verzwakken, de welzijnsstaat privatiseren en de lonen verlagen. Het openbare beleid van de centrale overheden en de meeste autonome overheden is hiervoor verantwoordelijk geweest.

Het onderwerp van de nationaliteiten is niet ook niet opgelost

Een ander gevolg van de heerschappij van de erfgenamen van de winnaars van de Burgeroorlog in het Transitie-proces was het opnemen in de Grondwet van de visie van het Spanje van hun voorvaderen, die zichzelf definieerden als de "Nationalen". Deze visie ontkende de pluri-nationaliteit van Spanje, door te weigeren de verschillende naties te erkennen waaruit het land bestaat, en door een mono-nationale staat op te leggen, opgebouwd rondom het politieke en media-establishment in Madrid. De Staat van de Autonomie (het "café voor iedereen“) was in feite de manier om deze pluri-nationaliteit te ontkennen, waarbij een administratieve decentralisatie toegestaan werd in een normatief duidelijk gecentraliseerd kader. Een indicator van deze centralisatie is het radiale systeem van vervoer. Het vergt weinig meer dan twee uur om van Barcelona met de trein naar Madrid te gaan, maar iets meer dan zes uur van Barcelona naar Bilbao, terwijl de afstand gelijk is. Deze mono-nationale visie van Spanje is opgenomen in de Grondwet, die aan het leger (de opvolger van het leger dat een militaire staatsgreep tegen een democratische staat had gepleegd) de opdracht geeft om de eenheid van Spanje te verdedigen (een unicum in de Europese grondwetten) en het direct plaatst onder de Koning, die het staatshoofd is én de bevelhebber van de strijdkrachten. Dit waren clausules die de Koning en het leger opgelegd hadden, zoals is toegegeven door voorvechters van die Transitie.

Deze ontkenning van het pluri-nationale karakter is een constant gegeven in de democratische periode. En het laatste voorbeeld daarvan zijn de ingrepen en de veto's bij het laatste Estatut, geïnitieerd door de drie-partijenregering van Catalonië onder leiding van Maragall (en later door Montilla), waarmee gepoogd werd Spanje opnieuw te definiëren en daarbij het beeld van het van de staatsgreep geërfde Spanje te vervangen door een meervoudig en pluri-centraal Spanje. De mislukking van dit project was waardoor er voor Catalonië geen ander alternatief overbleef dan het volk te mobiliseren om de erkenning te eisen van Catalonië als soevereine natie, met het volledig recht om te beslissen over haar toekomst, waarbij de onafhankelijkheid als een van de andere alternatieven wordt overwogen. De grote meerderheid van de Catalaanse bevolking (75% volgens de laatste onderzoeken) is het eens met het houden van een referendum over de toekomst, zoals de bevolking die wenst voor Catalonië.

Democratie betekent het recht om te beslissen

De twee tegenover elkaar staande polen van het nationalisme - de "Españolistas", het extreemste, overheersende en verstikkende nationalisme, en de Catalanisten - willen dit recht voorstellen als een petitie om Catalonië van de Spaanse staat los te maken. Deze manipulatieve interpretatie komt niet overeen met de werkelijkheid. Het aantal mensen dat het zelfbeslissingsrecht wenst uit te oefenen is groter dan dat van degenen die Catalonië van de Spaanse staat willen afscheiden. Catalonië zou een soevereine staat kunnen zijn binnen een federale Spaanse staat. In feite heeft, historisch gezien de grote meerderheid van de linkse politieke krachten, Catalaans zowel als Spaans, deze vorm van een federale staat gewenst, waarbinnen elke natie over zijn toekomst kan beslissen. De fascistische "nationalen" noemden de Catalanen -zoals president Companys- "separatisten", die een Catalaanse staat wensten binnen een Spaanse federatie. Zij waren niet anti-Spanje (zoals ze beschuldigd werden), maar zij waren mensen die vroegen om een herdefiniëring van wat Spanje en zijn staat was.

Het is belangrijk te benadrukken dat zelfs de linkse Spaanse politieke partijen tijdens hun clandestiene periode vroegen om het recht om te beslissen (dat werd het zelfbeschikkingsrecht genoemd) voor de verschillende naties (zelfs recent bij het Congres in oktober 1974 te Suresnes, benadrukte de PSOE dat "de definitieve oplossing van het probleem van de nationaliteiten en de regio's die de Spaanse staat vormen noodzakelijkerwijs uitgaat van de volledige erkenning van hun zelfbeschikkingsrecht, hetgeen met zich meebrengt dat elke nationaliteit en elke regio in vrijheid kan bepalen welke betrekkingen zij wil hebben met de rest van de volkeren die de Spaanse staat vormen" (Resolutie over nationaliteiten en regio's). En recenter, bij het 27e Congres van de PSOE in december 1976, werd goedgekeurd dat de „Socialistische Partij de vrije uitoefening van het recht op zelfbeschikking zal bepleiten voor alle nationaliteiten en regio's, die op voet van gelijkheid de federale staat zullen vormen die wij beogen... De grondwet zal het zelfbeschikkingsrecht waarborgen“, daarbij bevestigend dat "de historische analyse ons leert dat in de huidige conjunctuur de strijd voor de bevrijding van de nationaliteiten... niet strijdig is met het internationalisme van de arbeidersklasse, maar dit aanvult"). Tijdens de Transitie verlieten de Spaanse linkse partijen deze doelstelling en keurden zij de door koning en het leger opgelegde voorwaarde goed, waardoor zij zich tot de grote ondersteuners maakte van die Grondwet.

De veranderingen in Catalonië (en in Spanje)

Het "Españolistische" nationalisme maakt een strakke uitsluiting en definieert degenen die een ander beeld van Spanje hebben als anti-Spanjaarden. Zijn starheid en onverdraagzaamheid verklaren de grote toename van degenen die naar onafhankelijkheid streven om zo dit Spaanse nationalisme te verwerpen. En deze verwerping omvat ook grote groepen van de Catalaanse bevolking die zich Spaans, en ook links voelen. Zij willen zich afscheiden van de Spaanse staat zonder naar onafhankelijkheid te streven, omdat zij niet geloven dat deze Spaanse staat een pluri-nationale democratische staat kan worden, met een grotere representatieve democratie, verrijkt met vormen van directe democratie, met volledige diversiteit van ideologieën in de media en met een openbaar beleid met een grotere maatschappelijke betrokkenheid.. In feite wordt deze Spaanse staat ook niet als representatief gevoeld door het grootste deel van het Spaanse burgers, die staan achter het motto van de "15 mei"-beweging: "Zij vertegenwoordigen ons niet." Het is dringend noodzakelijk dat er contacten gelegd worden tussen beide zijden van de Ebro om het verwerpen van de huidige staat te vergemakkelijken.

Het probleem dat zich in Catalonië voordoet is niet de vraag of de volksraadpleging al dan niet zal worden toegestaan. Dat is niet het grote probleem, hoe vreemd dat ook moge lijken. Op een of andere manier komt die volksraadpleging er, legaal of illegaal, wanneer de meerderheid van de Catalaanse bevolking dat wenst. Het probleem is de Transitie naar het andere Catalonië dat door het grootste deel van de bevolking wordt gewenst, al dan niet onafhankelijk. Het is in ieder geval duidelijk dat het grootste deel van de Catalaanse bevolking een ander Catalonië wil. Essentieel is hoe dat bereikt kan worden. In Spanje bestaat al het voorbeeld waarbij de politieke machten die de Transitie overheersten, ook het eindresultaat van die Transitie beheersen. Datzelfde zou in Catalonië ook kunnen gebeuren. De verwerping van de Spaanse staat, wat iets anders is dan de verwerping van Spanje (een wens van slechts een kleine minderheid in Catalonië), volstaat niet om een rechtvaardiger, solidairder en democratischer Catalonië te waarborgen. En dat is de werkelijke uitdaging. Conservatieve en neoliberale krachten die, samen met hun zielsverwanten in de Spaanse staat, de hervormingen hebben goedgekeurd die de zo voelbare verslechtering van het sociale Catalonië benadrukken, blijven een grote politieke en media-macht behouden in Catalonië, door het beheer van de openbare media van de Generalitat en het misbruik daarvan. Er is veel gesproken over dit misbruik door de onafhankelijksstrevers. Maar het misbruik is even sterk geweest bij de bevordering van het neoliberalisme. Het programma "Lliçons d'Economia" [Economie-lessen] van TV3 propageert de theorieën van de ultraliberale econoom van het huis (dat voorspelbaar naar onafhankelijkheid streeft), die de welzijnsstaat wil ontmantelen en de openbare diensten en de pensioenen in Catalonië wil privatiseren, maatregelen die enorm schadelijk zijn voor de gewone bevolking van Catalonië. Intussen wordt links systematisch uitgesloten van de media. De laatste tijd duiken er politiek-sociale bewegingen op - zoals het Procés Constituent - die zich over Catalonië uibreiden en die de bevolking aan het mobiliseren zijn om een alternatief te bieden, waardoor de linkse partijen gestimuleerd worden om een gezamenlijk alternatief front te vormen, dat een Catalonië van het volk eist.


Deze agitatie in Catalonië loopt parallel met de grote sociale agitatie tegen de Spaanse staat, een staat die gebruikt wordt door de financiële en economische machten, die Europa benutten om hun doelstellingen te realiseren. Vandaar de enorme waarde van de door "15-mei" geïnitialiseerde bewegingen, die vraagtekens zetten bij de conventionele wijsheid, die ons overgeleverd heeft aan een voor de gewone bevolking duidelijk ongunstige situatie. Dit verklaart het enorme diskrediet van de staat en zijn verlies aan legitimiteit. Dit establishment klampt zich vast aan de Grondwet (zoals we Felipe González in Salvados hebben zien doen) als het wettelijk middel voor het veiligstellen van zijn belangen, waarbij de wet met legitimiteit wordt verwisseld. De gewone bevolking is verontwaardigd en ziet dat de politieke instellingen niet gevoelig zijn voor haar verlangens en eisen. Vandaar de grote urgentie en het belang van politiek-sociale bewegingen die druk uitoefenen om een tweede Transitie af te dwingen, die het mogelijk maakt om een uiterst beperkte democratie te vervangen door een werkelijk participatieve en representatieve democratie die op dit moment in Spanje niet bestaat.


(*) Voor de duidelijkheid heb ik links toegevoegd die een aantal - misschien niet voor iedereen bekende - begrippen toelichten.

woensdag 26 maart 2014

Over Nederland en de G7 (overgenomen artikelen)

Johan Oldekamp van Pateo.nl vertelt een heleboel rare dingen (vind ik) met zijn "Wholly Science", maar soms slaat hij wel eens een spijker raak, zoals in twee artikeltjes van zijn laatste nieuwsbrief (van 26 maart 2014):

De G7 zijn de 7 Gewelddadigste landen

Afgelopen maandag kwamen de regeringsleiders van zeven landen bijeen in Den Haag. Zelf noemen deze landen zichzelf de zeven belangrijke industrielanden. Ik vind dat eerlijk gezegd een rare Top 7, want wat is het criterium voor deze ranglijst? Kijken we bijvoorbeeld naar de exportomvang gemeten in geld (voor het kalenderjaar 2012), dan staat China op nummer 1 en Zuid-Korea op nummer 7. Beide landen worden vreemd genoeg niet tot de G7 gerekend. Rusland staat op nummer 8, maar die mocht voor straf niet meer meedoen. Een land als Canada mag dat wel, terwijl dit land slechts op nummer 11 staat. Opvallend is dat Nederland op de zesde plaats staat en dus eigenlijk bij de G7 hoort op basis van haar exportomvang, maar ook Nederland mocht niet bij het anti-Rusland-overleg zitten.

De G staat dan ook niet voor ‘Grootste industrielanden’ maar voor ‘Gewelddadigste oorlogslanden’. Elk van deze landen heeft inderdaad een enorme staat van dienst als het gaat om het verklaren van de oorlog aan andere landen. Canada staat daarbij op de zevende plaats, want dat land vecht alleen mee als dat moet van haar eigenares.


Nederland is nu officieel een provincie van de USA

Voor het eerst zette een regeringshoofd van de overkoepelende federatie waar Nederland overduidelijk deel van uitmaakt voet op Nederlandse bodem, en gelijk stond de mainstream media van dat kleine kikkerlandje op haar achterste pootjes. Het was ronduit gênant om al die ons-kent-ons-toneelstukjes te zien die voor de vele televisiecamera’s werden opgevoerd. Ik heb met plaatsvervangende schaamte naar die harlekijn van een Mark Rutte (47) gekeken. Je zou hem nog niet eens als voorzitter van een voetbalclub willen hebben. Nu moet ik erbij zeggen dat ik al heel lang geen acht-uur-journaal meer had gekeken, maar afgelopen maandagavond heb ik toch maar weer eens de televisie op Nederland 1 aangezet. Het propaganda-gehalte was eerlijk gezegd nog veel hoger dan ik me kon herinneren van de vorige keer dat ik dit journaal heb uitgekeken. Ik heb echt medelijden met de mensen die daar iedere dag opnieuw naar kijken. Met journalistiek heeft dit dus helemaal niets meer te maken. En ook deze opzichtige propaganda kunnen we dus maar het beste typeren als ‘hoernalistiek’. 

maandag 10 maart 2014

Adolf Hitler verkneukelt zich...

... en als hij misschien intussen (toch?) dood is ligt hij in zijn graf in zijn handen te wrijven, wanneer hij ziet hoe het Nederlandse régime zijn wensen aan  het uitvoeren is. De Nederlandse Roverheid is immers druk bezig de gezondheidszorg uit te kleden, om het nog maar niet te hebben over zorg voor mensen die niet zonder een of andere vorm van zorg kunnen. Verzorgingstehuizen worden gesloten, terwijl er volgens de dreigementen van het neoliberale régime alleen maar meer ouderen (en dus hulpbehoevenden) komen. Ze zullen het nooit zeggen, maar het kan niet anders dan de bedoeling zijn dat deze hulpbehoevenden langzaam uitgehongerd en door gebrek aan verzorging van ellende en verveling doodgaan in hun eigen woning, waar ze zelfredzaam zitten te verschrompelen, omdat ze nog in staat zijn op een belletje te drukken. (zie o.a. artikelen in Trouw van 13 juni 2013 en het Algemeen Dagblad van 7 januari dit jaar).

Hitler zou trots zijn op de Haagse Bluffers. Ik weet alleen niet of hij veel bewondering zou hebben voor de achterbakse manier waarop de Nederlandse Roverheid dit beleid nu aan het uitvoeren is. Niemand die een beetje kan nadenken kan het er immers mee eens zijn dat op deze manier "bezuinigd" moet worden. ALS bezuinigen al noodzakelijk is, dan zijn er heel veel manieren te bedenken waarop de arbeidersklasse en zeker de meest hulpbehoevenden volledig ontzien kunnen worden.

Overigens, aangezien het onvermijdelijk is dat door dit soort maatregelen de gemiddelde levensverwachting weer daalt, is dit toch een heel klein beetje (en relatief) goed nieuws voor de werkende Nederlanders, want zo kan de pensioengerechtigde leeftijd weer omlaag. Immers, volgens de Balkende Ellende & Co., moest de AOW-leeftijd omhoog vanwege de stijging van de levensverwachting. Daar het onvermijdelijk is dat die levensverwachting weer omlaag gaat door de manier waarop de ouderen en zieken doodgepest worden, gaat de AOW-leeftijd dus onvermijdelijk weer omlaag, misschien nog wel tot vér onder de leeftijd van 65 jaar...

donderdag 6 maart 2014

Het is maar goed dat Hillary goed oplet (NIET)...

Jaren geleden haalde de Duitse minister van justitie het in haar hoofd om (geheel terecht) George W. Bush op een of andere manier met Hitler in verband te brengen ("Bush will von seinen innenpolitischen Schwierigkeiten ablenken. Das ist eine beliebte Methode. Das hat auch Hitler schon gemacht." (Berliner Zeitung, 21.09.2002") Dat schoot Condoleezza Rice helemaal in het verkeerde keelsgat. Niet gehinderd door enig taalkundig inzicht uitte ze toen haar verontwaardiging door te beweren dat Bush en Hitler in één zin genoemd zouden zijn... Zoals ik toen al aantoonde had ze gewoon uit haar nek zitten "peneren" (ofschoon dat voor een vrouw al even moeilijk is als voor een rechtse politicus om eerlijk te zijn). Zie in dezen mijn artikel Goed lezen is ook een kunst, mevrouw Rice! van 24 september 2002.

Voor VerengdeStaatse politici gelden kennelijk niet dezelfde fatsoensnormen als voor andere mensen (indachtig de regel dat alle dieren gelijk zijn, maar sommige dieren gelijker, geniaal geformuleerd in George Orwell's Animal Farm) en daarom durft Hillary Clinton nu zonder blikken of blozen (van schaamrood zal deze vrouw beslist zoïzo nooit blozen!) te beweren dat Vladimir Putin' zich ten aanzien van Oekraïne gedraagt als Adolf Hitler in de jaren 1930 ten aanzien van Europa. Dit stelt zij omdat Putin' zegt op te komen voor de ethnische Russen (De Standaard van gisteren). Tja, misschien is Hillary aan het dementeren, maar het lijkt me vreemd dat ze zomaar ineens vergeten is dat de VS al vele decennia lang een oorlogspolitiek voert, waarbij de hele wereld ondergeschikt is aan de economische belangen van het Verengdestaatse grootkapitaal.

Daarbij blijft dat de Duitse minister Herta Däubler-Gmelin groot gelijk had (en heeft) met haar bewering. Je hoeft alleen maar te kijken naar de manier waarop de Nederlandse régimes van de afgelopen decennia de ene leugen aan de andere plakken om de Nederlandse arbeidersklasse uit te persen - en vervolgens tot electorale steun over te halen.